Sevda Altınkaya

İnsan bir hâli, kişiyi, hayatı ısrarla isterken aslında ne az tanıyordur istediğini. Israr ettiğimizin gerçek manada bize nasıl döneceğini bilseydik yine ısrar eder miydik? Biraz da bu yüzden değil mi hayal kırıklığımız, mutsuzluğumuz? Biraz da her şeyi bilme, yönetme ve oldurma arzumuz yormuyor mu ruhumuzu? Tamam olmak var mıdır insan olana? Daha doğarken sonsuz kere yapılmış, yıkılmış ve yitirilmiş bir dünyanın kucağına düşmüyor muyuz? Oldurmaya çalıştığımız nedir öyleyse, hayat mı? Böylesine eski, hor kullanılmış bir dünyada; kıyafetinden insanına, yemeğinden eşyasına her şeyin ama her şeyin yenisi için çabaladığımız hayat mı? Ölüm eskiseydi onun da yenisini yapardık kuşkusuz. Ölüm değil belki ama yas eskiyor. Biten, yiten, eskiyen hiçbir şeye tahammülümüz yok. Yaşlıya tahammülümüz yok, yavaşlığa, hastalığa, zorluğa, beklemeye... Bu demektir ki esasında hayata tahammülümüz kalmamış. Kendi ruhunun hamalı olmuştur insan. Her bir davranışını arzularının hizmetine verse de a...

Ankara'ya ilk geldiğim günlerdi. Hüznünün yerini bulamayan kalbinin yerini nasıl bulsun demiştim. Nasılsa geçerdi, ömür değil miydi iki nefes arası? Bu da geçerdi. Zamanın kimliğime eklediği yaşları hesaba katmadan demiştim, geçerdi... Oysa böyle ummamıştım büyümeyi. Büyüyünce hayattan alacaklarımızı isteme hakkımız da olacaktı. Büyüyünce sevdiğimiz bir mesleğimiz, mutlu bir ailemiz olacaktı. Yalnızlığı kim icat etmişti? Mutsuzluk nereden çıkmıştı? Hangi çocuğun hayalleri yıkılmazdı ki büyüyünce? Peki onlar nasıl alışmıştı? Ben neden hâlâ bir çocuğun gözleriyle bakıyordum dünyaya? Neden hiç unutmadım çocuk olmayı? Bundan değil mi şiire saplanıp kalışım? Bundan değil mi içimde kırık dökük, yaşanmamış bir çocukluğun telâşı? Kavga sesleri sokağa taşan anne babanın unuttuğu çocukluk ülkesinde; sesinin son zerresine kadar çaresizce " anne"  diyerek bütün kirli sesleri susturmaya çalışan çocuğun yalnızlığı... Onun gözyaşlarını kendi gözlerimde buluşum, onun korkusun...