Bana da Oradan Bir Kilo Mutluluk!

İnsan bir hâli, kişiyi, hayatı ısrarla isterken aslında ne az tanıyordur istediğini. Israr ettiğimizin gerçek manada bize nasıl döneceğini bilseydik yine ısrar eder miydik? Biraz da bu yüzden değil mi hayal kırıklığımız, mutsuzluğumuz? Biraz da her şeyi bilme, yönetme ve oldurma arzumuz yormuyor mu ruhumuzu?

Tamam olmak var mıdır insan olana? Daha doğarken sonsuz kere yapılmış, yıkılmış ve yitirilmiş bir dünyanın kucağına düşmüyor muyuz? Oldurmaya çalıştığımız nedir öyleyse, hayat mı? Böylesine eski, hor kullanılmış bir dünyada; kıyafetinden insanına, yemeğinden eşyasına her şeyin ama her şeyin yenisi için çabaladığımız hayat mı?

Ölüm eskiseydi onun da yenisini yapardık kuşkusuz. Ölüm değil belki ama yas eskiyor. Biten, yiten, eskiyen hiçbir şeye tahammülümüz yok. Yaşlıya tahammülümüz yok, yavaşlığa, hastalığa, zorluğa, beklemeye... Bu demektir ki esasında hayata tahammülümüz kalmamış.

Kendi ruhunun hamalı olmuştur insan. Her bir davranışını arzularının hizmetine verse de arzu ettiği hiçbir şeye ulaşamamış, ulaştığının eskiyebilen nitelikte olduğunu fark edince çabucak kurtulmuştur ondan.

 

Eskiyen biziz oysa, eskiyen kalbimiz. Sevebilmeyi, beklemeyi, sabretmeyi hayattan saymazsak arzular ancak felaketimiz olmaz mı? Nedir fekaket? Sonsuz anlamsızlık ve o çok korktuğumuz sonsuz mutsuzluğumuz.

Başkalarından ne kolay vazgeçiriyorlar bizi. Sevmekten ne kolay, onarmaktan ne kolay... Bir kalbi onaran kendi kalbini onarır oysa. Bir yarayı saran kendini iyileştirir. Yoldaşlık eden yolu öğrenir, yüke omuz veren yükünden kurtulur. Başkasının ruhuna iyi gelen hangi söz incitmiş hakikâti? Başkası olmadan benim gözlerim aynadaki aksimden başka neyi görebilir ki?

Kendine dön diyorlar, içine bak. Kendini gerçekleştir, kendine yatırım yap. Ulaşılır olma, gitmeyi bil, her şeye anlam yükleme, güçlü dur, özgüvenli ol, zayıflığını sakla, kusurunu gösterme... Diyorlar ki sonra mutluluk içinde, başkalarına örerken kendini de dışında bıraktığın o duvarların içinde. Ara ki bulasın...