BİZ DE İYİ ADAM OLURUZ BAKALIM
Yorgunum, işsizim; sigara paketinde yedi çöpüm var. Cebimde yirmi iki lira var ama okumuş adamım. Okumuş adam olmak para etmiyor ki. Okudun mu okudum. Eee ne okudun, kamu yönetimi. Hadi geçmiş olsun. Altı yıldır kaymakam olmamı bekliyor annem. Oluruz bakalım, oluruz.
“Karnın tok herhal, sofraya gelmediğine göre.”
“Geldim.”
“İşten niye ayrıldın len? Zıkkımın kökü mü vardı kış ortasında iş mi bırakılır?”
“Ne yapsaydım baba, beşyüz liralık makineyi iki bin beşyüze verdi gözümün önünde. Hem bir değil iki...”
“Sağane len, sana mı kaldı doğruluk? Bi doğru sen misin? Şimdi ne yapacan? Kuruş vermem, para mara yok sana.”
“Para istediğim yok baba. Doğruluk peşinde olduğum da yok. Yapamıyorum işte. Ben de böyleyim.”
“Aman tamam, yemek yiyyoz şurda. Hem benim oğluma iş mi yok, sıkma canını kara gözlüm. Gerçi bu iyi olmadı. Ne güzel sana kız bakmaya gidecektik. Oğlan ne iş yapıyor diyecekler, neyse ne yapalım bir dahakine.”
“Anne yine mi ? Vazgeçmedin mi daha Allah aşkına? Sendeki umut bende kaymakamlık sınavına hazırlanır kazanırdım.”
“Bir iki seneye evde kalınca ağlama ana bana kız bul diye.”
“Oldu anne, oldu.”
*
Burada giderek kimliksizleşiyor suratım, benden uzağa düşen tenime baktıkça yabanlık yükleniyor omuzlarıma. İşe yaramayan bir adamım ben. Komşu oğlu Salih karısını defalarca aldattı, Yunus abi bir sürü borç taktı ailesine; çocuklar yarı aç yarı yok, karısı desen derdi yüzündeki çizgilerden önce geliyor insanın üstüne. Ama hepsi benden daha adam, hepsi. En azından farkında değiller. Ben mutlu olmayı çok istedim ama artık olmayacağını biliyorum. Biliyorum da ondan bu kadar sakinim. Vazgeçtim. Umut etmiyorum diyemem, küçük de olsa bir umut, o da olmasa yaşanmaz ki. Ne diyordum? Ben vazgeçtim. Bir kere vazgeçtin mi geri dönüşü yok. Üzülmüyorum artık ama vazgeçtim ve bu daha kötü. İçimde yavaş yavaş ölen şeyin ne olduğunu anlamıyordum ilk başta. Bitmek bilmez yaşamsızlık isteği. Üzerine, işsizlik, işsizlik, işsizlik... Bir sen misin işsiz? Bir ben miyim? Varoluşçu kaygılarla geçim sıkıntısı arasında kaldım. Yoklukla felsefe diyorum, ikisi bir arada hiç gitmiyor. Namazlarımı da aksatıyorum artık. Sorun bu değil ama, acı olan bu değil. Keşke daha kötüsünü yapsam da pişman olsam. Artık pişman olmuyorum, acı duymuyorum. Bunun yükü çok ağır. Sigaraya üniversiteden sonra başladım. İş bulmam lazım iyi kötü. Ulan diyorum kendime, sigara senin neyine? Babam da her gün hatırlatıyor sağ olsun. Sigara içen adam işsiz olamazmış, haklı. Annem kız bakıyor dört beş senedir. Ona da üzülüyorum. Yılın en az altı ayını işsiz geçiren lüzumsuz oğlunu kabul edebilecek yüce gönüllü bir kız arıyor. Bulamayacak, bundan emin olduğum için kızmıyorum artık. Yakında o da ümidi keser zaten. Ben lüzumsuz bir adamım. Her şeyi düşünüp hiçbir şey yapmayan bir adamım. Neyse işte, çok geç, ben biliyorum ama annem bilmiyor. Hem insanları sevmiyorum ki ben. Hiçbir şey hissetmiyorum ki artık onlara. Bir tek acım kaldı kalbimde el değmemiş. Bir tek acıma dokunmadılar çünkü. Güzel olan her şeyi insanlara bağışladım, benden ne götürür diye korkmadan. Olması gereken bu değil miydi zaten? Otuz yaşına geldim. Bu yaşıma kadar yalnızdım. Bu yaşamak değil, değil... Belki bu kadar yüceltilmezdi yalnızlık, insan insanı biraz görebilseydi.
*
“Kahvaltı hazır mı anne?”
“Hazır hazır, gel sana sobanın üstünde ekmek gevrettim.”
“Babam yok mu?”
“Yok sabah çıktı o. Ali Rıza amcanlara uğrayacak. Amcan kötüleşmiş, serum takmışlar evvelsi gün. Gerçi bakma domuz gibi, bi şey olmaz ona. Liste yaptım, ha bir çık çarşıya.”
“Hep sen çıkıyordun.”
“Öyle de işte belim ağrıyor, fıtık var ya benim, hiçbir şey taşıyamıyom. Ha bi çık da al gel oğlum, sen gençsin.”
“Tamam anne, ver listeyi.”
*
Annem çarşıya göndermek istemiyor aslında beni. Kadın biliyor ne halde olduğumu, herkesin her sorusunda, daha iş bulamadın mı, evlenmiyor musun... Daha kendime cevabını veremediğim soruların tarafıma hesap sorar gibi sorulmasından yoruldum. Mecbur kalmasa göndermez biliyorum. Sanırsın ki bu insanların hepsi mutlu, bir ben böyleyim. Sanırsın hepsi her şeyin hayırlısı derken her şeyi kabul etmiş gibi. Aslında bakarsak onlar da yitirdi çoktan her şeyi ama kabul etmiyorlar, edemezler. Kabul etmek kafayı yemek demek. En iyisi ikiyüzlülük. Bunu da çok güzel yapıyorlar. Keşke ben de yapabilseydim.
*
Babamı kaybettik, bugün tam bir yıl oldu. Bir yıldır konuşmadım kimseyle, konuşamadım. Kaybettik işte. Ne kaldı ki yitirecek başka diyordum, varmış. Kaybedecek hep bir şey vardır yeryüzünde olana. En çaresizin, kaybetmişin bile hâlâ kaybedeceği ez an bir şey, mutlaka varmış.
Annem çok hasta. Bizim mahallede bütün kadınlar hasta, bizim ilçede bütün kadınlar hasta. Kadınlar bir kez kötü oldular, iyileşemiyorlar. İçimde duvarlar, duvarlar. Bahtsız duvarlar. Bahtsızım işte, başka açıklaması yok.
*
“Anne sana ben taşırım demedim mi niye ağır kaldırıyorsun?”
“Ne yapayım kim görecek?”
“Ben varım ya, az beklesen alacaktım zaten kovaları.”
“Çayı demle çayı; bir buçuk kaşık at, çok olunca kalıyor. Bir hayırlı olsuna gitmemiz gerek oğlum.”
“Nereye, düğüne mi?”
“He ya, ayıp olur. Onlar babanın cenazesinde uzak köyden çıkıp geldiler o soğukta. Kepillerin Durmuş'un oğlu vardı ya senle yaşıt hani, asker mi olmuş polis mi olmuş ne, ha işte o oğlanın düğünü var. Ayıp olur, gitmemiz lazım. Gerçi araba da yok ki. Baban olsa hemen bulurdu bir yolunu. Ahh, ah. Ne yapsak, Salih'e söylesen ödünç alsan arabasını? Aaa ama onlar akraba, onlar da gider mecbur. Biz sığmayız. Biz tek gidelim en iyisi mi. Nasıl yapsak ki? Salih'in hanım, çocuklar, yer kalmaz. Uğramak lazım ama bir çaresine bakalım.”
“Olur anne olur. Bakarız bir çaresine.”
*
Bir sigara daha yaktım kapı eşiğinin az ilerisinde. Sonra Salih abiye uğradım, hani şu karısını aldatan Salih? Sıkıntı olmaz koçum, sen ananla gel git biz akşama uğrarız nasılsa dedi. Arabayı aldım, elli liralık gaz koyduk. Kalktık düğüne gittik başka işimiz yok gibi. Hoş ben işsiz sayılırım gerçi. Salih abiler kınaya gidecek ya biz de gündüz düğününe gittik, salonu zor buldum. Gevurun öldüğü yere salon yapmışlar. Annemin dizleri ağrıyor, onu kadınla bölümüne oturttum. “Senin de okuldan arkadaştı oğlum bir hayırlı olsun de.” diye diye kafamın etini yedi. Uğradım masaya, beyaz bir bulutun içine raptolmuş bir çift güvercin gibiydi gözleri. Uğradım, haberim olmadan; ben yokken neler olmuştu, bilsem gelir miydim... Bilsem adım atar mıydım şu gevurun öldüğü yere kurulmuş düğün salonuna?
*
Sevda Altınkaya(5 Mart,1995)
5 Mart 1995 yılında Aksaray ilinin Ortaköy ilçesinde doğdu. Aksaray Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik bölümünden 2017 yılında mezun oldu. Mahfel ve Akatalpa dergilerinde şiirleri yayımlandı.
2021 yılında yazdığım, uzun bulunduğu için yayımlanmayan öyküm. Biyografimi de çıkarmadım öyküden. Her şey sahiden görünsün diye.
Yorumlar
Yorum Gönder